Mapalad ang taong hindi nakikinig sa payo ng masama, at hindi sumusunod sa masama nilang halimbawa. Hindi siya nakikisama sa mga kumukutya at hindi nakikisangkot sa gawaing masama. Sa halip, kasiyahan niyang sumunod sa kautusan ni Yahweh. Binubulay-bulay niya ito sa araw at gabi. Katulad niya’y punongkahoy sa tabi ng isang batisan, laging sariwa ang dahon at namumunga sa takdang panahon. Ano man ang kanyang gawin, siya’y nagtatagumpay.

Awit 1:1–3

Si Ynah at ang kanyang mga kaibigan ay pumunta sa Laguna para mag-camping. Naligo silang magkakaibigan sa isang napakagandang ilog na malamig ang tubig. Matagal na since naka-experience siya na makaligo sa ilog. Hindi niya mapigilan ang ma-amaze sa mga nakikita niya sa paligid. Napansin niya ang isang malaking puno ng mangga na ang roots ay nakatanim sa tabi ng ilog. Hindi na kailangang diligan ang punong ito. Kahit hindi umulan nang matagal, makakasurive. Why? Kasi may walang hanggang access ito sa tubig mula sa ilog.  

Naalala niya na before going to that camp, she and her sister had a challenging conversation. Madami siyang nasabi sa kapatid niya kasi inis na inis siya, and somehow naramdaman niya na lumampas na ito sa kanyang boundaries. But her sister didn’t justify her actions, and instead, asked for an apology. She couldn’t understand her sister that time. So when she saw that tree, it reminded her of her sister. She remembered the many times she caught her sister reading her Bible and writing her thoughts sa kanyang journal. That time, naisip niya na her sister was consistently being watered by the Word of God. Kaya when they had that confrontation, her sister was able to give love and understanding to the point of asking a sincere apology for her mistake, instead of justifying herself. She couldn’t help  but say to herself, “It took  seeing this tree to help me appreciate what my sister did.”